Ang Sosyal!

Bata.

Matanda.

Dalagita. Dalaga.

Binatilyo. Binata.

Lalake. Babae.

Bakla. Tomboy.

Biyuda. Biyudo.

Edukado.

Mangmang.

Mahirap. Mayaman.

Manggagawa.

Tambay.

T A O

Pustahan, lahat ng mga nasa itaas ay merong account sa isa o kung hindi man ay lahat ang mga nasa ibaba.

Ping.

Twitter.

Facebook.

Instagram.

Flicker. Multiply.

Friendster. Tumbler.

GetGlue.

Wordpress

Blogger

AIM

YM

S O S Y A L

Tao = Sosyal.

Kalikasan na sa tao ang pagiging sosyal nito o ang pakikisalamuha sa kanyang kapwa-tao. Ay kaya nga mandi nilikha si Eba dahil hindi masaya si Adan na puro na laang hayop at halaman ang kasama nya, kelangan nya ng kapwa-tao nya. ‘Yong kauri nya. Parehas na mga pares ng paa at kamay; pares ng mga daliri; ‘di nakakalayo ang lente ng mga mata; halos parehas ang sukat ng ilong; ka-tenga – sa madaling salita, TAO ANG KAILANGAN NG TAO.

At dahil nga sosyal na nilalang tayong mga tao, eh meron tayong mga pare-parehas na pangangailangan sa buhay. Pangangailangang kailangang matugunan. Physical, emotional, psychological, spiritual, etc***’al.

At dahil sosyal, naroon ang pangangailangan na maramdamang “we belong here”. Kaya nga may pamilya eh. Pare-parehas mang tao, naraoon pa rin ‘yong “individuality” ng isang tao. ‘Yong tipong – IBA AKO. Magkakasama man sa isang grupo o kawan, kelangan ramdam pa rin ng isang tao na naiiba sya sa iba (kung pula kayo, itim ako – tipong ganun), pero sa iba naman para nga maramdaman ang “we belong here” thing, eh ok na ‘yong kaparehas ng iba – IBA KAMI. Iba pa rin, ‘yon nga lang napalitan na ang panghalip na “ako” ng “kami”.

At dahil “IBA”, papasok na ang pangangailangan ng tao na makita ng iba na iba sya. Ang pangangailangan at paghingi ng pagkilala ng iba. ‘Yon bang kilalanin ang pagiging iba nya, kilalanin ang mga gawa nya, purihin ang gawa nya. Marinig ang boses nya. Pakinggan mo ang boses nya. Tao nga eh, sosyal.

At dahil sa pangangailangang matugunan ang mga pangangailangang ito, unti-unting nagsulputan ang iba’t-ibang paraan para maging sosyal ang isang tao. At dahil nga sa bilis ng pagsulong ng teknolihiya, hindi na laang natali ang tao sa simpleng huntahan sa pook pasyalan at pangangapitbahay, at talagang “may FB ka”… sabeehhh!!!

At doon na nga pumasok ang social media.

Friendster (2002)

MySpace (2003)

Facebook (2006)

Twitter (2006)

Multiply (2008?)

Ping (2010)

Wordpress

Blogger

AIM

Marami pa ‘yan. Sa sobrang dami hindi ko na alam ‘yong iba, basta ang alam ko marami pa ‘yan at kung wala man sa listahan na ‘yan ang ‘yong paboritong social media, paki-add na laang.

Dati noon, pagkatapos ng mahabang araw ng trabaho parang masarap ‘yong nakatambay laang sa bahay. Kasama ang pamilya. May konting inumin at kutkutin. Tamang nood laang ng TV.

Noon ‘yon ha.

Fast-forward tayo.

Ganoon pa rin ang sitwasyon. Natapos ang mahabang araw ng trabaho. Tatambay na laang sa bahay. Kasama ang pamilya. Meron namang iinumin, meron ring kukutkutin. At sakto, palabas sa telibisyon ang paboritong programa.

Parang wala namang bago?

Eto ang bago.

Habang nanood ng TV, biglang “ding!”.. ooopps may nagpost sa FB, o kaya may nag-Twit!

FB Friend 1: Sa mall kami now, saya dito. (tagged 1 person – ikaw)

FB Friend 2: Sunod ako dyan, wait laang (tagged 1 person – ikaw)

FB Friend 1: Tagged A Photo of You (wala ka naman pero nandun ka raw sa photo)

Twit 4: Re-Twit: Wow, this is great! I’m here!

FB Friend 276: Posted on Your Wall (hah, walang syang sariling wall??)

Twit 1: Sobra saya dito, party party!

At wala na ngang tigil ang telephone sa pag-tunog.

Push dito, push doon.

‘Di na nakakain, lumamig na ang inumin.

Wala nang naintindihan sa pinapanood.

Kanina, masaya, tahimik ang paligid, kontento na sa tamang tambay sa bahay. Ngayon, balisa na.

Baka may ma-missed na lakad.

Baka mapag-iwanan.

Walang maisasabat sa kwentuhan bukas.

Mas masaya kung nakamasa sana doon.

Napaisip tuloy: “Tama bang nasa bahay laang??”

Naramdaman mo na ba ‘to?

Naiwanan ka na ba sa mga lakaran?

Naka-tanga ka laang habang masaya ang usapan ng grupo?

Nakikitawa ka na laang kahit 'di mo alam ang pinagtatawanan?

Hhaayy..social media nga naman…kanina laang payapa ang mundo.

Sabi sa Gadgetwise (Do Social Networks Make You Feel Left Out?), isang column sa NYTimes, may tawag raw dito:

F O M O

Fear Of Missing Out

Takot na may ma-missed.

Takot na may makalampas na okasyon.

Takot na maiwanan.

Kasi nga sosyal ang tao, kaya kailangan lagi may kasama.

Maganda naman ang layunin ng mga ito eh, makapangi-pangita ang mga dating magkakasama, makilala ‘yong mga ‘di kakilala na dapat pala ay kakilala. Subalit-datapuwat, lahat ng labis ay masama.

Kelan mo huling in-off mobile mo? Na-kompleto ba ang araw mo ng ‘di ka sumilip sa FB? Nag-twit?

Isang Pagbati.

MALIGAYANG PASKO AT MANIGONG BAGONG TAON SA LAHAT!!!

HAPPY CHRISTMAS AND A PROSPEROUS NEW YEAR TO ALL!!!

IDAH SAIDAN WA SANAH JADIDAH!!!

JOYEUX NOEL!!!

NATALE HILARE ET ANNUM FAUSTUM!!!

FELIZ NAVIDAD!!!

SUNG TAN CHUK HA!!!

BOUNE FESTE NATALIZIE!!!

Me's Back!

At muli akong nagbalik! Muling nabuhay! Hhhhaaayy… nakakapagod rin palang mamahinga. At syempre sobra akong nangulila sa munting pitak kong ito at maging ang aking mga kaswela / mga ka-blog. Na-missed ko talaga kayo…totoo! Na-miss nyo kaya ako??

Eh anak naman ng kalisod oooo! Bakit ka ga nawala?

Bakit nga pala ako nawala? Bakit bigla nalang akong tumigil at nawala? ‘Ni wala nga man lang akong excuse letter o kaya eh nagpaalam man lang (medyo bastusin ‘no…sensya na)… Para bang basta nalang akong nag-AWOL.

Ang Paliwanag:

Matapos ang huling entry ko tungkol sa aking mga naging guro noong lumang panahon eh ayon nga, naglaho nalang akong parang bula sa kawalan. Isang araw matapos kong pa-ipaskil ang aking entry eh medyo nagkaroon ako ng bakanteng oras para magliwaliw sa walang katapusang mundo ng internet.

Click dito. Click doon.

Google doon. Google dito.

Hanggang sa na-padpad ako sa “themes for bloggers”. Interesting naman.. kasi sandamakmak ang mga themes na pagpipilian. Sabi nga eh, wala ka nang hahanap-hanapin pa.

Me mga theme pa sila that will transform your blogspot page into a wordpress look or wordpress that looks like blospot (pero mas kapansin-pansin na mas mabenta ‘yong blogspot to wordpress). And that time ang aking ka-tsokarang si Lyzius eh bagong lipat ng Wordpress at parang ang ali-aliwalas ng bago nyang bahay, ang linis linis, simple lang. Natanong ko nga sa kanyang minsan isang panahon kung maganda ba talaga sa Wordpress kumpara sa Bloggers…and you know the answer.

So ako naman, medyo naganyak na maglipat bakuran, Bloggers to Wordpress.
Ang problema eh merong akong loyalty issues na nalalaman. Para bang hindi ko maiwan-iwanan ng basta-basta ang Bloggers, kasi asa isip ko lang – kung wala ang Bloggers eh baka wala akong ka-ide-ideya ngayon kung ano ga itong “blog” na ‘to. Natanaw ga ng utang na loob.

Kaya kesa lumipat bakuran ako, bakit hindi nalang kaya ako magbagong bihis. Kumbaga, Bloggers ako pero naka-bihis Wordpress (at ngayon ko lang naisip na medyo kainsultuhan pala ‘yon sa Bloggers…). So hanap nga ako ng bagong bihisan noong araw ding iyon.

At hindi naman ako binigo ng shopping buddy ko that day, si pareng Google. Kaya naman walang na akong inaksayang sandali, tipa agad…“Bloggers Theme”…at sa loob nga ng humigit kumulang labinglimang segundo lamang eh ‘sang katerbang hits na ang dala-dala ni pareng Google.

At sa dami nga ng themes, eh napilitan pa tuloy akong gumawa ng panibagong folder para paglagyan ng mga themes na ito.

Ang daming theme… magaganda…at tama nga ang patalastas, na kaya nitong pagmukaing Wordpress ang Bloggers. Maging ang mga patotoo ng mga naka-gamit na eh hindi matatawaran ang katuwaan sa bagong bihis na dulot nito sa kanilang Bloggers page.

Ayon na nga, ako naman eh nakibihis-bihis na rin. Sabi ko nga sa sobrang dami ng mga themes eh gumawa pa ako ng isang folder, at lahat ng mga themes na ‘yon eh sinubukan ko.

Ok na sana ang lahat…hanggang sa i-save ko na at tingnan ang kinalabasan ng aking bagong bihis na Bloggers. ‘Yong mga widgets ko nagkawalaan. Me mga naiwang widgets pero di naman gumagana at kung gumagana man eh iba naman ang laman. I-short, I messed it up. Nagkalat lang ako.

So balik ako sa fitting room, este sa customized option para iwasto ang mali. Ok naman, naayos at naiwas ko ang mga pagkakamali sa unang subok… ang problema sa tuwing lalabas ako ng fitting room eh ganoon pa rin ang problema…makalat pa rin ang aking pahina….ni hindi nga ata nagmukhang Workpress at lalong hindi na sya nagmukhang Bloggers.

Kainis.

At mula nga ng araw na ‘yon eh medyo nawalan na tuloy ako ng gana. Kasi ayos ako ng ayos wala naman akong napapala… ‘di ko rin maayos.

Hanggang sa ngayon na lang ulit, kasi ang dami-dami ko nang dapat maisulat, e wala akong magpagsulatan…naisip kong magbalik… kaya eto ako nagbabalik.
Welcome back nyo naman ako… xx xx xx

And the lesson of the story: Makuntento at maging masaya sa mga bagay na meron ka. Sabi nga sa loob nga bahay ni Kuya, magpaka-totoo ka. Kung Blogger ka, then be a Blogger. You can cover a Blogger with a Workpress, and yet at the end of the day, it’s still a Blogger. Sabi nga ni Tito Barrack, you can put a lipstick to a pig, but still, it’s a pig.