SIPON SANTO

LUNES SANTO

Eto na, panay na ang paramdam ni rhinitis acuta catarrhalis. Pakiramdam ko tuloy ano mang oras ng mga araw na iyon ay maaari akong magka-acute viral rhinopharyngitis… ano raw?? Sa usapang masa – SIPON! Sisipunin ata ako. At sino si Rhinitis Acuta Catarrhalis?? Sya ang bakteryang nagdudulot ng sipon. (salamat sa Wikipedia)

AVR (Acute Viral Rhinopharygitis), maiba laang.
Maiba sa pandinig.
Diba kung merong matanong:

Kumusta ka na?

Anga sagot ko.
"Eto, feeling weak, I think I’ll be having an acute viral rhinopharygitis any moment now… "

O diba, astig!! At aminin mo, sosyal!

Hehehe..pero sa totoo SIPON laang pala.

Merong mala-armirol ng likido ang parang yoyo na labas-masok sa aking ilong. Sabayan pa ng parang binabarenang sakit sa pagitan ng ilong at dalawang mata. Habang parang yoyo ang sipon ko sa ilong at feeling dramatic star naman ang aking mga mata, laging parang gusto lumuha… laging feeling api. Lagi na laang parang may mga mumunting lupon ng tubig ang namuuo sa gilid ng aking mga mata...at pagsigaw ni derek ng “ACTION”, sakto biglang tulo na laang ang mga luha, gugulong sa mga pisngi, sabay singhot….

Hhhaayy.. sipon.

MARTES SANTO

Nagputuloy na nga ang sipon. Lunes pa laang ng makapananghalian ay panay na ang aking hatsing! Hanggang sa lubugan na ako ng araw at sikatan ng buwan hatsing dito, hatsing doon ang bago kung hobby.

At kahit sa pagtulog ay panay ang papansin ng sipon. Hindi pwedeng hindi hahatsing. At dahil doon ay napag-alaman ko na hindi siguro maaaring humatsing ang isang tao ng natutulog.

MIYERKULES SANTO

2:36 ng umaga, bigla akong nagising. Nang maalimpungatan ay bumanat ng isang feel-na-feel-na-hatsing! Pagkatapos noon, hinimatay na ako at nagisnan na ang umaga. ‘Yon laang pala ang pala ang dahilan ng paggising ko, ang humatsing…napatunayan ko tuloy na tunay ngang kelangang gising nga tao para humatsing.

HUWEBES SANTO

May sipon pa rin. Kumbaga sa pigsa, may PIGSANG DAPA, pakiramdam ko meron akong SIPONG DAPA.

‘Yong pakiramdam ko ay may sipon pa ako, pero ala namang natulo. ‘Di na rin ako sumisinghot-singhot. Parang wala na akong sipon. Pero masakit ang pagitan ng mga mata ko at ilong. At ang boses ko eh “sounds like I had cold”… as in ngo-ngo-mangol-combo!

‘Di naman ako “choppy”, pero it’ll take some effort para makipag-kwentuhan o magsalita. Sabayan pa ng pamumungay ng aking mga mata.

Patuloy pa rin ang pag-hatsing. Na-obsebahan ko na kung hindi man mahirap ay parang imposible yata ang humatsing ng naka-bukas ang mata. May nabasa ako o narinig matagal na panahon na rin ang nakararaan na imposible talaga yatang humatsing ang tao ng naka-bukas ang mga mata. Bakit? Kasi maaari raw tumalsik ang mga mata kung naka-bukas ang mga mata sa paghatsing.

Aba ayaw ko namang subukan. Hindi pa ako handang makipagkapaan sa aking mga mata.

Hindi ko alam kung totoo ito, pero ayaw kong subukan.

BIYERNES SANTO

May sipong-dapa pa rin.
Masakit ang ulo.
Tinatamad pa rin akong magsalita.

SABADO DE GLORIA

Dapa pa rin ang sipon. Nagpipilit isinga ang mga dapat isinga pero wala namang nalabas. Nakakatakot namang piliting suminga at baka utak ko na ‘yong maisinga ko.

Na-missed ko laang magkasakit. (Salamat sa Dakilang Manlilikha sa malusog kung katawan.) Been ages since my last visit at the hospital, at hindi ako nagpunta sa ospital para magpagamot, kundi para bumili laang ng kape…(may coffee shop sa loob ng ospital, at kailangan ko ng kape sa oras na ‘yon at ang pinaka-malapit na kapehan ay sa loob ng ospital).

Gaya ng lagi na laang nasasabi, mas naa-appreciate natin ang isang bagay kung ito ay wala na sa’tin. At sa ngayon, kung na-missed ko man ang magkasakit, agad kung naisip ang halaga ng kalusugan noon mga panahong wala akong sakit.

"Illness is the night-side of life, a more onerous citizenship.

Everyone who is born holds dual citizenship,

in the kingdom of the well

and in the kingdom of the sick.

Although we all prefer to use only the good passport,

sooner or later each of us is obliged,

at least for a spell, to identify ourselves

as citizens of the other place."

Susan Sontag

LINGGO NG PAGKABUHAY …

Pugot

Kagabi ko pa pinag-iisipan kung kailangan ko ba talagang isulat ito o hindi. Kung kailangan ko pa bang gawan ng istorya at ako ay maghayag din ng ilan-ilan sa aking mga saloobin sa pangyayaring ito.

Matagal-tagal na rin ang usaping ito o ang balitang ito dito sa Saudi Arabia, partikular na dito sa syudad ng Jeddah. Istoryang nagpasalin-salin na sa halos ilang milyong dilang Pilipino dito sa gitnang silangan. Istoryang naging laman ng mga pahagayan dito sa Jeddah, maging sa mga pahayagan at telibisyon dyan sa atin sa Pilipinas.

Ang istorya rin ito ang naging dahilan ng makailang ulit na paghihigpit ng kapulisan dito sa Saudi sa mga kababayan nating Pilipino.

Istoryang nakakahiya at karumaldumal mang pag-usapan, subalit parang ang sarap sarap himayin ng bawat detalye... (sa mga susunod na entry ko nalang siguro ang iba pang detalye).

ANG KWENTO NG KINARNING PINOY

Pero ang entring 'to ay hindi muna para sa kwento ng biktima, kundi sa kwento at kinahinatnan ng mga nahuling may kinalaman sa patayang ito...kabayan din.

Kagabi nga, sa isang saloon dito sa Jeddah, di ko lang alam kung maari itong i-considered na kwentong barbero, since sa loob naman ng saloon o ng pagupitan nabuo ang kwento, naging usapan sa saloon ang umano'y pugutang nangyari sa tatlong Pinoy na inakusahang at pinagtibay ng korte dito na may kinalaman sa ginawang pagpatay sa isa nating kababayan.

Bale tatlong Pinoy ang mga nahuli at pinatawan ng parusang kamatayan.

Kung buhay ang inutang.... Buhay rin ang kabayaran.

Naging laman ng pahayagan nitong mga nakaraang buwan ang mga mukha ng mga kababayan nating ito na pupugutan raw ng ulo bilang parusa sa ginawa nilang kasalanan. Mga sa telebisyon ay ganoon nalang ang pagdulog ng mga kaanak ng mga ito sa pamahalaan na gawan ng paraan na mapababa ang sintensya.

"Mabait po 'yang asawa kong 'yan.... wala po talaga syan kinalaman, napag-bintangan lang sya..." sabi ng isa sa mga maybahay ng tatlo na nakapanayam ng mga mamamahayag.

"Pinahirapan lang raw sila kaya sila umamin sa krimen.." sabi pa ng isa.

Maging ang ilang mga NGO's na nangangalaga sa kapakanan ng mga Pilipinong nasa ibang bansa ay ganoon nalang din ang pagtulak sa pamahalaan na gumawa ng karampatang aksyon para lamang maisalba ang buhay ng tatlong Pilipino.

"Nakalulungkot isiping nakalimutan na nila
na meron palang biktima. Na kaya pupugutan ng ulo ang tatlong ito ay dahil sa isang rin nilang kababayan ang kanilang pinatay, kinarne, at ipinamahagi sa iba't-ibang sulok ng syudad ang parte ng katawan ng kawawang kabayan."

Balik sa usapan sa loob ng saloon.

Isa nating kababayan ang nakapag-kwento na napugutan na nga raw ng ulo ang tatlong Pilipinong ito. Though medyo hindi agad ako naniwala, kasi kung nagkaroon man ng pugutan e'di sana eh nai-anunsyo na ito sa telebisyon. Kaya humingi, hindi lang ako, kundi maging ang iba pang Pilipinong naging intresado rin sa kwento, ng katibayang totoo ang kanyang kwento at kung saan nya nakuha ang ipormasyong iyon.

Ayon na rin kay kabayan, ang pagpugot ay nangyari noong nakaraang Martes (18th November 2008). Sakay umano siya ng kanilang service sa trabaho kung saan ay isang katutubo o Saudi ang nagmamaneho, nang maikwento sa kanya ng Sauding ito na napugutan na nga raw ang tatlong kabayan. Base ito sa balita sa local sa radyo na kasalukuyan umanong pinakikinggan ng driver.

'Yon lang.